Όταν τέλειωσε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ένας πόλεμος που έβγαλε μεγάλη νικήτρια την Αμερική, αλλά έδωσε και το έναυσμα για τον Ψυχρό Πόλεμο με την ΕΣΣΔ, πολλοί από τους στρατιώτες που βρέθηκαν στα αναχώματα των πεδίων μάχης της Ευρώπης, γύρισαν στις ΗΠΑ με ένα τεράστιο κενό.

Η αυστηρότητα και η πειθαρχία της στρατιωτικής καθημερινότητας δεν όριζαν πια την ζωή τους. Τώρα ήταν η περίοδος της αντίδρασης, μιας ζωής με κανόνες διαφορετικούς από το παρελθόν.

Το μετατραυματικό-μεταπολεμικό τραύμα χρειαζόταν ένα υποκατάστατο και οι περισσότεροι το βρήκαν στην ελευθερία της μηχανής. Ίδρυσαν λέσχες μηχανόβιων με την ιδεολογία ότι «εγώ που πολέμησα γι΄αυτή τη χώρα και δεν πήρα τίποτα ως αντάλλαγμα, έχω δικαίωμα να κάνω ό,τι μου καπνίσει, χωρίς να λογοδοτώ».

Αυτή η φιλοσοφία μετέτρεψε πολύ γρήγορα κάποιες λέσχες σε κανονικές συμμορίες και εκπονήθηκε το μεγαλύτερο gangland στην αμερικανική επικράτεια. Οι λεγόμενοι «one percenters», όπως τους ονόμασε η Αμερικανική Ένωση Μηχανόβιων. Από τις περίπου 1.500 λέσχες, μόλις το 1% ξεφεύγουν από το νόμο και θέτουν τους κανόνες της ζούγκλας.

Σε αυτές τις κοντά 7 δεκαετίες έχουν υπάρξει πάνω από 100.000 μέλη που ενεπλάκησαν σε κακουργηματικές ενέργειες και μέχρι το 2010 υπήρχαν περίπου 40.000 ενεργοί bikers που διέπρατταν εγκλήματα σωρηδόν.

Τα τελευταία 6 χρόνια αποτελούν μια νέα φάση στην ψυχολογία του Αμερικάνου που αναζητά την ελευθερία. Το μεταπολεμικό σοκ σταμάτησε να διαβιβάζεται από το 2000 και μετά, μπήκε το νέο αίμα των απόμαχων του Ιράκ και του Αφγανιστάν, οι συλλήψεις και το γήρας έχουν μειώσει τις δυνάμεις των περισσότερων και από τις τωρινές συμμορίες είναι μόλις 3 – 4 που κάνουν τη δουλειά.

Όπου δουλειά βλέπε ναρκωτικά, όπλα, εμπόριο λευκής σαρκός, εκβιασμοί, δολοφονίες, ξυλοδαρμοί γιατί το βρώμικο της γειτονιάς σταμάτησε να βάζει μαγιονέζα και την πληρώνεις έξτρα και ό,τι άλλο παρανοϊκό βάζει ο νους. Η πιο επικίνδυνη εξ αυτών είναι οι Hells Angels.